[:nl]Ik zie hélemaal niks en grijp een beetje om me heen tot ik Valentijns hand heb gevonden. Gek hoe vertrouwd een hand op dat moment voelt. Onze gids is al een stukje verder en we volgen haar stem: “zomenteen is hier een deurpost met een klein drempeltje”. Met een hand tastend in de duisternis voor mij en een hand in Valentijns hand loop ik naar voren tot ik mijn voet stoot tegen dat drempeltje. Ik heb het huis gevonden!

We zijn bij Láthatatlan in Boedapest, beter bekend als The Invisible Exhibition. Hier leer je meer over het leven van een blinde, hoe je een blinde zou kunnen helpen en krijg je meer begrip voor de situatie van een blinde door zelf te ervaren hoe het is om niets te zien. Onze gids sprak tot onze verbazing perfect Nederlands en beantwoorde al onze vragen met persoonlijke ervaringen als voorbeelden, zodat het voor ons inzichtelijker werd waar zij tegenaan liep. Al is het moeilijk om het helemaal te bevatten.

invisible exhibition

onze namen (of poging daartoe) in braille.

Nadat we onze naam in braille hadden leren typen en de nodige uitleg hadden gekregen, liepen we het museum in. Toen de deur achter ons sloot verdween ook het laatste beetje licht. Mijn ogen bewogen alle kanten op, opzoek naar iets zichtbaars, maar hier waren we aangewezen op onze overige  zintuigen: voelen, ruiken en horen. In het donker liepen we door een huis en voelde we welke objecten wat waren, we staken een weg over en roken aan het fruit van een fruitboer. En in dit museum was het alles behalve verboden om de beelden aan te raken, je moest immers weten waar je naar ‘kijkt’.

Eten in het donker

Toen we heel het museum gezien hadden werden we naar een tafel gebracht in het restaurant van Láthatatlan. Ik voelde of er iemand naast mij zat en die gene begon te lachten toen ik hem gevonden had. Volgens mij was ik in het museum ook al vaker tegen mensen aangelopen die niet bij onze groep hoorden. Al snel zette de muziek in en Valentijn en ik fantaseerden hoe de band eruit zag. De man met de accordeon zou een dikke, kalende man zijn geweest met een snor en een vrolijk gezicht. Geen idee of dit waar was natuurlijk. Hij zong Hongaarse verzoekjes en af en toe zongen de mensen naast mij met hem mee.

The invisible exhibition

Dit is precies alles wat wij zagen

Onze gids grapte al dat je mooi mee kan eten van het bord van iemand die blind is, hij of zij ziet het toch niet. Zo pikte ik ook een paar patatjes mee van Valentijns bord, tot ik vol in de mayonaise greep.. Wat we precies hebben gegeten is ons nog steeds een beetje een raadsel, maar bijzonder was het wel. Het is ook nog best wel moeilijk om met mes en vork te eten, als je niet ziet wat je eet. Ik gebruikte dus al snel mijn vingers om er een klieder zooi van te maken.

Na het natafelen volgde we onze gids weer – die verbazingwekkend goed de weg wist te vinden in het donker – naar de uitgang. Toen iedereen weer uitgeknippert was en alle ogen het licht weer aankonden, bedankte we onze gids voor deze mooie ervaring en liepen we de -10 van Boedapest weer in.


Praktische informatie

The Invisible Exhibition is een perfect avondje uit voor vriendengroepen, families of stellen. Hier vind je alle informatie over de prijzen en openingstijden. Wij kozen er voor om naast de rondleiding ook een diner in het donker te doen. Je kunt er ook voor kiezen om alleen een rondleiding te volgen. Ga je met een grote groep vrienden naar Boedapest of als bedrijfsuitje? Misschien is de teambuilding dan wel iets voor jullie.

Dit artikel is tot stand gekomen in een samenwerking met Láthatatlan. Het is onafhankelijk en naar alle eerlijkheid geschreven.

[:en]I don’t see a thing and I feel around in the dark until I find Valentijn’s hand. Funny how familiar a hand is in such a situation. Our guide has already moved on a bit and we follow her voice: “Here is a door post and a small threshold”. With one hand groping in the dark and one hand clamped in Valentijn’s hand I step forward until my foot finds the doorstep. I found the house!

We are at Láthatatlan in Budapest, also known as The Invisible Exhibition. Here, you learn more about the life of a blind person, how you could help someone who doesn’t have sight and you can experience to be ‘blind’ yourself. To our surprise, our guide spoke flawless Dutch and answered all our questions with personal experiences as examples, in order for us to get a better understanding of her world. Although it is hard to grasp is completely.

invisible exhibition

After we learn how to write our names in braille and have had the necessary introduction, we walked into the museum. When the door shut behind us, the last beam of light was left behind. My eyes moved in al directions, looking for something to hold on to, but here we were designated at our other senses: feeling, hearing and touching. In the dark we walked through a house and felt all the objects we encountered to know what it was, we crossed a road and smelled the fruit of a vegetable farmer. And in this museum, it wasn’t forbidden to touch the statues, after all, we had to know what we were ‘looking’ at.

When we finished our tour through the museum, we were brought to a table in the restaurant of Láthatatlan. I felt next to me to see if there was someone sitting there, that person started laughing when I found him. It wasn’t the first time I ran into others, I think I did it a few time too during the tour. Soon the music started and Valentijn and I were fantasizing about what the band looked like. The man with the accordion was a large, balding men with a mustache and a friendly face. No idea if this was true of course. he sang Hungarian request and sometimes the people next to me sung along.

The invisible exhibition

This was all we saw

Our guide made a joke about the fact that people could eat along of the plate of blind person, he or she couldn’t see it anyway. So, I stole some chips of Valentijn’s plate, until I found my finger in the mayonnaise.. We are not sure yet what we ate, but it was special to do it this way. It is kind of hard too, to eat with a knife and fork when you don’t see what you’re eating. So soon I started using my fingers to make a mess of it.

After dinner, we followed our guide – who knew the way amazingly well in the dark – to the exit. When everyone was done blinking and all the eyes were used to the light again, we thanked our guide for this wonderful experience and walked towards the -10 of Budapest’s evenings.


The Invisible Exhibition is a perfect night out for friends, family or couples. Here you can find all the information about prices and opening hours. We choose to have a dinner in the dark after our tour (Dinner is only on Fridays). It is also possible to only have the tour. If you go with a big group of friends or as a business trip, maybe the team-building is something for you. 

This article is established in cooperation with Láthatatlan. It’s written independently and to all fairness.

 [:]