7:30 uur, mijn radiowekker begint geluid te maken en ik open mijn ogen. Het kiertje licht dat zich door mijn rolluik heen mijn kamer binnendringt, zorgt ervoor dat er contouren van mijn meubels zichtbaar worden. Ik probeer mijn ogen open te houden en draai mezelf op mijn rug. Al luisterend naar het nieuws van die dag valt mijn oog op de gebedsvlaggetjes uit Nepal die mijn kamer versieren.

 

Ik stap uit bed en mijn blote voeten worden opgevangen door een warm Marokkaans tapijt. Iedere dag weer bedenk ik me hoe stom ik mezelf voelde toen ik het kocht, wat moest ik nou met een tapijt? Iedere dag bedenk ik me ook weer hoe blij de dames waren die het aan mij wisten te verkopen en iedere dag zijn mijn voeten dankbaar dat ze niet meteen op de koude grond hoeven te stappen.

Ik trek mijn Nepalese sloffen aan en open mijn rolluik. Het felle daglicht begroet mij en ik knijp met mijn ogen. De boeddhistische gebedsvlaggetjes krijgen hun volle levendige kleuren en toveren een lach op mijn gezicht. Hoe dichter we bij Sinterklaas komen, hoe meer ik terug denk aan onze unieke Sinterklaas in Nepal vorig jaar, waar ik deze vlaggen won bij het cadeauspel met de andere vrijwilligers.

 

Al meezingend op de muziek open ik mijn kledingkast. Ik kies het sjaal-achtige shirtje uit Cambodja, met een dikke legging en een vest eroverheen. In Nederland is het wel iets kouder dan in Angkor Wat, waar ik dit kledingstuk kocht na een teleurstellende zonsopgang. Er waren geen spiegels toen ik het paste, maar twee oudere vrouwen vonden het me geweldig staan, dus op hun oordeel heb ik het toen gekocht. Op mijn kamer staat wel een spiegel, waar ik trots mijn Nepalese khata (Witte afscheids–sjaal) overheen heb gehangen. Iedere dag word ik weer herinnerd aan mijn drukke kindjes in Patle en aan mijn bijzondere Nepalese familie. Mijn shirt uit Cambodja is leuk, al voel mij soms net een indiaantje.

Ik was me, doe make-up op, eet wat, en poets mijn tanden. Ik twijfel of ik iets van mijn sieraden verzameling zal dragen, Een ketting uit Nepal of die uit Marokko? Een van mijn dromenvanger oorbellen uit Tunesië of Thailand? Uiteindelijk kies ik voor mijn ring uit Marokko en mijn oorbellen uit Birma. Een klein, goedkoop voorwerp, die een grotere emotionele waarde met zicht mee draagt. Helaas ben ik mijn andere paar verloren.

De stem op de radio zingt nog steeds, maar ik heb zin in wat anders. Ik zet een cd op van een band waar ik de naam helaas niet meer van weet. Ik kocht de cd van de saxofonist van de band, nadat we met een hele groep een avond lang flink gedanst hadden op het Shambhala Festival in Thailand. Dansend op de muziek pak ik mijn tas in voor het college van vanmiddag. Een hoorcollege inleiding Culturele Antropologie, waar mijn gedachtes wederom zullen afdwalen naar al het moois op de wereld. Ik stop mijn boek en aantekeningen in mijn tas en als laatste pak ik mijn etui, die ik in Nepal heb gekocht. Ik denk terug hoe ik daarvoor heb lopen afdingen om er vervolgens achter te komen dat ik, toen we eenmaal een prijs hadden afgesproken, niet genoeg geld bij mij bleek te hebben. De verkoper kon er wel om lachen en ik kreeg de etui mee en een uitnodiging om de volgende keer bij hem te komen eten.

Souverniers

Ik sla mijn rugzak om en kijk nog een keer mijn kamer rond. Een kamer vol herinneringen. Ik sluit de deur achter me en hoor de cd ten einde komen. Jammer dat die Thaise band maar een paar nummers had.. In gedachte neurie ik verder terwijl ik naar de trein fiets. De trein naar Amsterdam, de trein naar college, even geen reiziger met een backpack, maar een student met een rugzak vol herinneringen.

Ik ben dankbaar voor alles wat ik heb. Al hecht ik dankzij het reizen minder waarde aan materiële zaken en denk ik beter na voor ik iets koop, al de voorwerpen die ik zorgvuldig heb verzameld tijdens mijn reizen, hebben ieder een verhaal, een herinnering en toveren iedere dag weer een lach op mijn gezicht. (:

Enjoy life while you can. 

Wat is jouw verhaal achter een souvenir?