De tekst hieronder is een gedeelde van een zelfreflectie opdracht voor de studie Culturele Antropologie aan de UvA. Met deze opdracht moesten we erachter komen wie wij zijn en wie of wat onze identiteit gevormd heeft, zodat we ons maatschappelijk ´ander´ konden vinden om een onderzoek naar te doen.

Mijn identiteit is opgemaakt uit de letters die ik gelezen heb, de woorden van de mensen die zich vereeuwigen op papier. Ik ben gevormd door de plaatsen die ik bezocht heb, de natuur die mijn voeten deed balanceren op het randje van de afgrond en die mij deed juichen op de top van een berg. Diepen dalen wisselen zich af met hoogtepunten. Ik ben gekleurd door de tranen, die mijn ogen verlieten om een eigen leven te leiden, om verdriet en verlies, om blijdschap en wederzien. Ik ben gemaakt van de herinneringen, die wellicht anders in mijn geheugen gegraveerd staan dan dat een ander ze ervaren heeft. Ik ben verzonnen in de hoofden van mensen, om enkel mijzelf te zijn wanneer niemand mij ziet. Ik ben een ontwikkeling van mijzelf, die iedere dag opnieuw een kans krijgt om te zien, te proeven, te ruiken, te horen en te leven. Ik ben gemaakt tot vandaag de dag, door alle mensen en ervaringen die mijn pad gekruist hebben en ik ben daar dankbaar voor.

Met mijn vader en moeder tijdens mijn VWO diploma uitreiking

Met mijn vader en moeder tijdens mijn VWO diploma uitreiking

Geboren te Veghel in 1996 en reizende sinds de scheiding van mijn ouders zeven jaar later. Na de verhuizing naar de andere kant van Nederland is mijn ware thuis ergens in mijn rugzak blijven steken. In 2014 stapte ik met die rugzak op het vliegtuig naar Azië, opzoek naar wellicht mijn identiteit. Mijn thuis bleef stukje bij beetje achter op alle plaatsen die ik bezocht en zo raakte ik verscheurd over heel de wereld. Wellicht is verliefd een beter woord, maar bij iedere liefde horen tranen bij het afscheid en vlinders bij het wederzien. De wereld is mijn thuis, ook al ben ik nu gebonden aan Amsterdam om te leren over mijn buren en Verweggistan. De studie Antropologie vormt mij vandaag de dag in iets wat alleen de toekomst weet, maar ik voel dat het iets positiefs is.

Hoewel ik gedoopt ben, noem ik mijzelf geen Christen. De kerken zijn mooi, net zoals de moskeeën, de synagogen en de tempels. Mijn ouders hebben mij gedoopt “omdat dat in die tijd hoorde”. Niet omdat zij een volle overtuigen hebben in het bestaan van God. Dit maakte mij nieuwsgierig naar waarom er zoveel mensen religieus zijn en wat religie voor mijzelf betekend. Voor mij is religie het geloven in jezelf. Alles kan, zolang je er maar met heel je hart voor open staat. Dat sommige mensen zichzelf vinden in de woorden van God of de levenslessen van Boeddha vind ik mooi. Hier heb ik bewondering voor en ik sta open om van hun gedachtegoed te leren, in de hoop het volledige geloof in mijzelf ook op een dag te vinden.

In de regen de grens naar Myanmar overlopen!

In de regen de grens naar Myanmar overlopen!

Mijn paspoort zegt dat ik Nederlandse ben, maar grenzen zijn slecht hersenspinsels waar vandaag de dag veel te veel doden voor vallen. Ik weet niet zeker of ik mij wil identificeren met een land dat bommen gooit op onschuldigen, al ben ik 100% Nederlands wat betreft het ontbijt. Nationaliteit is slechts een begrip en dit leerde ik inzien tijdens mijn reis door Azië. Waar je vandaan kwam deed er niet zo veel toe, het ging er om dat je er nu was en waar je morgen naar toe ging.

Je kunt zeggen dat ik een kameleon ben, die zich aanpast aan haar omgeving. Gecamoufleerd en onopvallend kijk ik de wereld rond, maar toch laat ik mijn voetstappen achter waar ik ook ga of sta. Ik heb een eigen mening en ben niet bang om die te uiten. Ik sta klaar om hulp te bieden aan de hulpbehoevende, te huilen met de rouwende en te juichen bij de pas geborenen. Ik ben gevormd door alle gebeurtenissen uit mijn leven, de goede en de slechte.

Wie of wat heeft jou gevormd? Probeer het onder woorden te brengen in een reactie hieronder.