Al een poosje staar ik slaperig naar de bagageband nummer 2 op Londen Heathrow; waar blijft mijn backpack? Ongeduldig kijk ik op de klok. Over een kleine drie uur vertrekt mijn bus naar Brussel vanuit het centrum van Londen. Ga ik die redden?

Vanochtend vroeg verliet ik Nepal, voor nu, en boardde ik een vlucht naar New Delhi. Het viel me op dat de veiligheidseisen waren aangescherpt. We werden zo’n vier keer gefouilleerd en voor we het vliegtuig in mochten werden onze handbagagetassen helemaal doorgespit.

Tien minuten voor vertrek riep een stem door de intercom dat een passagier besloten had niet meer te gaan en daarom moest er nog een veiligheidscheck komen. Hoezo onrust creëren?

Met een kleine vertraging landden we zo’n 1,5 uur later in New Delhi. Ik moest een nieuwe boardingspas halen omdat ik van luchtvaartmaatschappij wisselde. De man achter de balie zei tegen mij om op te schieten; over 15 minuten zou het boarden beginnen. Het zou beter zijn geweest als hij dat tegen het grondpersoneel had gezegd. Na een tijdje liep ik maar naar de voorkant van de lange rij voor de handbagagecheck. Erg snel waren ze niet.

Gelukkig haalde ik mijn vlucht met Virgin Airlines. Ik stapte een vliegtuig binnen die ik voorheen alleen in films had gezien; super groot, met bedden voor de eersteklas en onbeperkt eten en drinken. Ik keek drie films en liep een halve marathon door het vliegtuig. Die negen uur naar Londen vlogen letterlijk om.

Terug naar de bagageband; het duurde me te lang en ik wilde mijn bus niet missen. De man achter de balie vroeg waar ik vandaan kwam. “Kathmandu” antwoordde ik. “Ah, via Delhi? Dan is je tas waarschijnlijk nog daar”.  – fijn.

Ik vulde wat formulieren in en wordt hopelijk van de week gebeld dat mijn tas op Schiphol op mij ligt te wachten. Ondertussen ga ik nog ruim een week genieten van België, Duitsland, mijn vriend en mijn familie; zonder zware backpack op mijn rug! #staypositive.

Is jouw bagage wel eens ergens achtergebleven?