Namaste Nepal! – Kathmandu

Geschreven: 11 oktober 2014

Holly fack, waar ben ik aan begonnen.. Dat is wat er door mijn hoofd schoot toen ik huilend door de douane liep. Afscheid nemen is niet mijn ding. Gelukkig vloog ik samen met Sanne, een andere vrijwilligster, en zaten we in een super luxe vliegtuig. Heel wat uur later stapte we uit in Kathmandu.
Samen met René, de oprichter van Cross Borders, namen we een taxi naar het vrijwilligershuis. De eerste indrukken waren meteen extreem: smog, toeters, stank, prachtige bergen, mooie kleuren en zo kan ik nog wel even door gaan.
In het huis ontmoeten we ook Thijs, hij zat drie maanden alleen en z’n rust wordt nu verstoord door allemaal meiden. Hij vertrekt morgen alweer. Hij heeft ons meegenomen op ontdekkingstocht door Thamel, het toeristische gedeelte van Kathmandu en hij heeft ons een heel leuk kaart spelletje geleerd: kaboe, waar we al vele potjes van hebben gespeeld. ‘S avonds werd de groep uitgebreid, de andere Sanne was ook gearriveerd.

Vandaag zijn we met z’n vieren op pad geweest buiten Thamel, waar we tegen het ‘echte’ Kathmandu aanliepen. Armoede, troep, stank en lekkere wierook. Na 40 minuten lopen kwamen we bij de tempel van Swayambunath, ook wel bekend als de apentempel. Omdat, je raad het vast al, er ontiegelijk veel apen rondlopen. Deze tempel wordt beschouwd als een van de eerste boeddhistische heiligdommen in de wereld. Thijs heeft ons het een en ander uitgelegd over de stoepa, de gebedsrollen, de kleurbetekenissen van de gebedsvlaggetjes, de Lotus, etc. Heel interessant!

IMG_0140-0.JPG

We vervolgde onze weg naar Durbar Square. Waar we ondertussen weer veel van het echte Kathmandu zagen, erg gezellig ook. Nog even meegevoetbald met wat kindjes en voor we het wisten hadden we het plein gevonden. Het plein wordt gezien als het monumentale centrum van de stad. Met tempels, paleizen, beelden en het huis van kumari, waar zich een levende godin in bevindt (een meisje dat op haar 4e wordt gekozen, in het huis wordt gestopt en slechts met enkele festivals het huis mag verlaten, omdat ze de grond niet mag aanraken(?), ze is kumari-af vanaf haar eerste menstruatie, arm kind niet waar..?)

Eenmaal terug in het vrijwilligershuis kwam ook Marieke, met haar zal ik van de week afreizen naar Dhading. Morgen begint de officiële introweek, waarin we taallessen krijgen, naar Pokhara en Chitwan gaan. Ik heb er zin in!

Liefs uit het zonnige Nepal!

Geef een reactie