Category

Columns

Column: Vaktaal is ook een taal

In Columns, Dagboek

Studio 22 doemt op wanneer ik de hoek omloop. Vlaggen dansen in de harde wind die over het Mediapark Hilversum woeit. RTL, NPO, ntr, VPRO, de letters dansen door de vlagen, als een dronken man die ongefocust over een koor balanceert. Ik zoek de ingang van deze volkomen nieuwe wereld. Als productiestagiair bij VPRO Reisseries is dit voorlopig mijn nieuwe…

Opa jo van der Heijden

Column: Mijn opa zette het leven naar zijn hand

In Columns

Herinneringen aan u spelen door mijn hoofd. Niet wetende of ze daar zijn achtergelaten door anderen of dat we ze zelf hebben gecreëerd. Ik lach. En 22 jaar laten doen herinneringen aan u mij nog steeds stralen. Mijn opa. Hij zette het leven naar zijn hand en vandaag de dag is dat nog steeds zichtbaar: Zijn erfenis rent dagelijks als…

Column: de man die terugkeek en me zag

In Columns

De geur van regen hangt in de lucht. Groen-grijze donderwolken rommelen nog in de verte. De donkere lucht schittert met de energieontlading van de wolken. Ik bewonder het licht, de duisternis, de vallende druppels. Mijn medereizigers lijken geen oog te hebben voor de schoonheid der natuur. Al wat zij zien is het licht van hun smartphone. Het verlicht hun emotieloze gezicht. …

Een ode aan het leven – hier in Amsterdam

In Columns, Personal

Eventjes, een ode aan het leven, om stil te staan bij hoe mooi het is. Om waardering te krijgen voor het kleine en voluit de lachen bij het grote. Het vanzelfsprekende even te laten voor wat het is en aandacht te geven aan dat wat vaak vergeten wordt. Een ode aan het leven, met kleine geluksmomentjes hier in Amsterdam. Met…

Column: Tijd om mijn eigen ‘bubbel’ te creëren

In Anthropology, Columns

‘We leven in een bubbel’ is iets wat veel gezegd wordt de laatste tijd. Mijn bubbel is onlangs echter uit elkaar geknapt. Die veilige ruimte waarin ik mezelf drie jaar lang bloot gaf is verdwenen. Uit het niets, zonder waarschuwing, zonder reparatiemogelijkheden. Die scherpe naald die hem kapot prikte, die doet nog steeds pijn. Het prikte zo door mijn bestaan…

Een raamwerk naar het verleden – Dromen die ook met antropologie te verwerkelijken zijn.

In Anthropology, Columns

Met mijn blik gefocust op de heldere sterrenhemel kruip ik nog eens extra diep onder de wol. Ik staar door het dakraam boven me. Die flikkerende lichtpuntjes hebben mij altijd al gefascineerd. Ik twijfel, heb ik dan toch de verkeerde studie gekozen? Had ik, in plaats van antropologie, mijn jongensdroom moeten najagen en astronaut moeten worden?  Daar onder dat dakraam…