Een jaar geleden besloot ik het roer om te gooien. Na het zien van de documentaire Cowspiracy zei ik vlees vaarwel om zo mijn steentje bij te dragen aan een duurzamere wereld. Maar lukt het mij die kippenpoten te vergeten en sushi te weerstaan? 

Dat de vleesindustrie niet handelt in de belangen van de dieren weet natuurlijk iedereen. Onlangs werden we er nog aan herinnerd met de ophef over enkele slachthuizen bij onze zuiderburen, waarvan het vlees ook in ons land in de verkoop is. Kortom, kiloknallers zijn kogelknallers.

Ik schreef al eerder dat, hoewel ik het heel erg vind, het argument ‘het is zielig voor de dieren’ mij niet over de streep kon trekken om vegetariër te worden. Vlees was veel te lekker. Ik was me bewust van het leed, dat wel. Toen ik net op mezelf ging wonen deed ik dan ook een poging enkel biologisch vlees of beter leven vlees te kopen. Helaas blijft de twijfel wat er onder biologisch verstaan wordt en hoe betrouwbaar het label van wakker dier is. Daarnaast was biologischvlees als student gewoon niet te betalen.. (Zin om een pakkende uitleg met grappige ondertoon over dit ondewerp te zien, check deze Zondag met Lubach)

Milieu bewust bezig

Na het zien van Cowspiracy kwam er een tweede, voor mij nieuw, argument om de keuze om vegetariër te worden in acht te nemen. Het milieu wel te verstaan. Feit naar feit over hoe vervuilend de vleesindustrie is werden op een rij gezet. Dit zorgde ervoor dat ik diezelfde avond nog vegetariër werd. (Wel nadat ik mijn net klaargemaakt maaltijdsalade van die avond, met stukjes kip erin, netjes had opgegeten)

Inmiddels ben ik een jaar verder en kan ik zeggen dat ik vlees absoluut niet mis! Vis daar in tegen af en toe wel, maar dat is prima vol te houden. Zeker wanneer ik weer iets lees over overbevissing en zie hoe mooi de onderwaterwereld is tijdens duiken. Daarnaast zijn zo veel lekkere vlees- en visvervangers en ook zonder deze kan er nog heerlijk gekookt worden met de juiste kruiden. Het valt me eigenlijk alles mee.

In het afgelopen jaar heb ik een enkele keer per ongeluk vlees of vis gegeten. Kroep is hier een voorbeeld van (één van de ingrediënten zijn garnalen. Koop Cassava kroepoek wanneer je dit wilt vermijden). Ook afgelopen weekend maakte ik me er per abuis schuldig aan tijdens het Djemaa El Fna festival in Rotterdam. De Marokkaanse Harira soep was besteld zonder er verder bij na te denken, het was een herinnering aan onze Marokkoreis die ik graag nog eens wilde herbeleven. Ik had er echter niet bij stilgestaan dat dit wel eens een niet-vega soepje kon zijn.. (stom, de soep blijft lekker, nu maar zelf de vega(n) variant een keertje klaarmaken).

Welke principes te volgen

Hoewel ik helemaal achter mijn keuze sta om geen vlees meer te eten, heb ik ook af en toe mijn twijfels. De hoofdreden voor mij om vegetariër te zijn, is om mijn steentje bij te dragen tegen milieuvervuiling. Dit probeer ik ook te doen door steeds meer zero-waste te leven. Soms zorgt dit wel voor een dilemma. Etensrestjes met vlees erin weggooien omdat niemand het opeet en ik vega ben, of even mijn principes aan de kant zetten en het restje van mijn huisgenoten opeten?

Ook buitenshuis kun je voedselverspilling tegen gaan! In Budapest kregen we dit bord heerlijke eten niet top en namen we de restjes mee voor de volgende dag.

Niet overal is vega(n) eten moeilijk, zoals in Berlijn en Boedapest bijvoorbeeld!

Daarnaast is er nog het aspect waar ik deze zomer mee geconfronteerd werd. Wanneer je op reis bent zijn er gewoon niet altijd veel vegetarische opties. Zo leefde ik in Griekenland op Griekse salades. Ik had een interessante discussie met een meneer die mij een lift gaf. Hij stelde dat je de cultuur van een land vaak alleen kunt proeven. Ik denk niet dat eten alleen een cultuur maakt, maar het is zeker een groot onderdeel van een cultuur. Moet ik – als antropoloog, als reiziger – de kenmerkende onbekende gerechten van een land missen en zo dus een deel van een cultuur? Moet ik soms een uitzondering maken op mijn principes om geen vlees te eten?

Ik heb het overwogen, deze zomer niet gedaan, maar ik denk er nog wel over na. Ik denk dat ik een speciale gelegenheid niet zal afslaan, maar de gyros was niet speciaal genoeg voor mij (no offence!) In het verhaal van Daisy herkende ik mij heel erg. In haar blog verteld ze hoe er speciaal voor haar bezoek in Iran een kip geslacht werd, terwijl ze vegetariër is. In zulke bijzondere gevallen zou ik mijn principes ook aan de kant zetten. En daarbij, deze kip, de opgroei wijze en de slachtwijze, hebben in mijn ogen geen impact op het milieu. Op deze uitzonderingen na zal ik bij mijn principes blijven, maar ben ik dan een ‘echte’ vegetariër?

Ik ben heel benieuwd hoe jullie tegenover zero-waste v.s. vegetarisch eten staan en uitzonderingen op het vegetariër zijn? Laat het me weten in een reactie!

Tof artikel? Delen mag!